Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Οι γυναίκες «εξελίσσονται» για να γεννούν σε μεγάλη ηλικία




ΛΟΝΔΙΝΟ. Βρετανοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής που έχει δημιουργήσει την τάση σε πολλές γυναίκες να αργούν να κάνουν παιδιά έχει πάρει εξελικτική μορφή.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, καθώς όλο και περισσότερες γυναίκες αργούν να κάνουν παιδιά, τελικά θα κυριαρχήσουν εκείνες που διαθέτουν γονίδια γονιμότητας που επιτρέπουν την κύηση σε μεγάλη ηλικία.

Οι γυναίκες αυτές θα περνούν πλέον τα «μακράς γονιμότητας» γονίδια στα παιδιά τους με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα όρια γονιμότητας στις επόμενες γενιές και οι γυναίκες να είναι γόνιμες ακόμη και στην πέμπτη δεκαετία της ζωής τους.

Την έρευνα πραγματοποίησαν επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ και κατέληξαν στο συμπέρασμα αυτό μελετώντας σημερινά δεδομένα και συγκρίνοντάς τα με αντίστοιχα στοιχεία του 18ου και του 19ου αιώνα.

http://www.tovima.gr

Περπάτησε ξανά, με τα βιονικά πόδια


Χάρη στη συσκευή Ρεξ ένας παράλυτος από τη Νέα Ζηλανδία περπάτησε σαν από θαύμα

ΛΟΝΔΙΝΟ Βιονικά πόδια επαναστατικής τεχνολογίας τον βοήθησαν να σηκωθεί από το αναπηρικό καροτσάκι, να σταθεί και πάλι όρθιος και να περπατήσει- έστω σε αργή κίνηση. Πριν από πέντε χρόνια, όταν ο Χέιντεν Αλεν τραυματίστηκε σοβαρά στον σπόνδυλο σε τροχαίο με τη μοτοσικλέτα του, οι γιατροί του είχαν πει ότι δεν θα περπατούσε ποτέ ξανά.

Αλλά σήμερα, χάρη σε ένα προϊόν που αναπτύχθηκε από εταιρεία της Νέας Ζηλανδίας, ο Χέιντεν έκανε το ακατόρθωτο. Πρόκειται για τα βιονικά πόδια που στηρίζουν τον παράλυτο σε όρθια θέση. Με τη χρήση λογισμικού, που ελέγχει μέσω χειριστηρίου ο ίδιος ο ασθενής, μπορεί να περπατά μπροστά και στο πλάι και να ανεβοκατεβαίνει σκαλοπάτια.

Η συσκευή, που λέγεται «Ρεξ», ζυγίζει 38 κιλά και κατασκευάζεται ειδικά για τον κάθε ασθενή. Λειτουργεί με επαναφορτιζόμενη μπαταρία μεγάλης διάρκειας. « Τα βιονικά πόδια μου έδωσαν νέα ζωή... μπορώ να δουλεύω και επιτέλους μπορώ να μιλώ στους άλλους όρθιος» λέει ο Χέιντεν.

Είναι από τους πρώτους ασθενείς στους οποίους δοκιμάζεται το προϊόν, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στη διεθνή αγορά στα μέσα του 2011.

Οι βρετανοί μηχανολόγοι Ρίτσαρντ Λιτλ και Ρόμπερτ Αϊρβινγκ δεν πίστευαν ότι η ιδέα που συνέλαβαν και σημείωσαν πρόχει ρα πριν από επτά χρόνια σε μια παμπ θα γινόταν πραγματικότητα. Επεξεργάστηκαν όμως το σχέδιό τους με προσοχή και ίδρυσαν μια εταιρεία βιοτεχνολογίας στο Οκλαντ της Νέας Ζηλανδίας από την οποία θα διατίθεται ο Ρεξ, πάντοτε κατόπιν ειδικής παραγγελίας, στην τιμή των 117.000 ευρώ.

« Ο καταλύτης για να ασχοληθούμε σοβαρά με τον Ρεξ ήταν το γεγονός ότι πριν από κάποια χρόνια ο Ρόμπερτ διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας. Επιπλέον, οι μητέρες και των δυο μας βρίσκονται σε αναπηρική καρέκλα, συνεπώς γνωρίζαμε τι εμπόδια αντιμετωπίζουν για να μετακινηθούν » λέει ο Ρίτσαρντ Λιτλ.

Οπως εξηγεί ο νεοζηλανδός νευρολόγος και ειδικός σε ζητήματα μυϊκής δυστροφίας Ρίτσαρντ Ρόξμπεργκ, για πολλούς από τους ασθενείς του « ο Ρεξ αντιπροσωπεύει την πρώτη φορά, έπειτα από πολλά χρόνια, που θα μπορέσουν να σταθούν όρθιοι και να περπατήσουν ξανά.

Υπάρχουν προφανή οφέλη τόσο σε ζητήματα κινητικότηταςόσο και κοινωνικής επανένταξης και αυτοεκτίμησης, ενώ θα μειώνονται οι επιπλοκές που συνοδεύουν τη συνεχή χρήση αναπηρικής καρέκλας ».

« Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ξαναείδα τα πόδια μου να κινούνται. Ο κόσμος μου λέει να κοιτάζω μπροστά μου όταν περπατάω, αλλά δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από τα πόδια μου...» λέει ο Αλεν.

http://www.tovima.gr

Η μουσική ακονίζει τον εγκέφαλο


Η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου ωφελεί την ομιλία, την ανάγνωση και την πρόσληψη ξένων γλωσσών


ΛΟΝΔΙΝΟ Η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου προκαλεί αλλαγές στον εγκέφαλο οδηγώντας βαθμηδόν σε μια σειρά οφέλη όπως η μεγαλύτερη δυνατότητα μάθησης και η καλύτερη κατανόηση της γλώσσας, σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο, το οποίο δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Νature Reviews Νeuroscience».

Το άρθρο αναφέρεται σε σειρά μελετών από τις οποίες προέκυψε ότι οι εγκεφαλικές συνδέσεις οι οποίες δημιουργούνται κατά τη διάρκεια της μουσικής εκπαίδευσης παίζουν ενισχυτικό ρόλο σε άλλες μορφές επικοινωνίας, όπως η ομιλία, η ανάγνωση αλλά και η κατανόηση-πρόσληψη ξένων γλωσσών.

« Κατά τρόπο αντίστοιχο με τη σωματική άσκηση και τα ευεργετικά αποτελέσματά της στον οργανισμό, η μουσική ασκεί τον εγκέφαλο και τον κρατά σε φόρμα » λένε οι ερευνητές Νina Κraus και Βharath Chandrasekeran του Πανεπιστημίου Νorthwestern στο Ιλινόι των ΗΠΑ και προσθέτουν ότι «θα πρέπει να επανεξετασθεί ο ρόλος της μουσικής στην προσωπική ανάπτυξη των παιδιών» και ότι «τα σχολεία θα πρέπει να καταβάλουν προσπάθειες ενσωμάτωσης της μουσικής εκπαίδευσης στο πρόγραμμά τους».

Τα βασικά ευρήματα που παρουσιάζονται στο άρθρο και τα οποία οδηγούν τους επιστήμονες να κάνουν αυτού τους είδους τις συστάσεις είναι πολλά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί μια μελέτη, η οποία κατέδειξε ότι όταν οι πιανίστες ακούνε μουσική εμφανίζουν ενισχυμένη δραστηριότητα σε περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την αντίληψη των ήχων, σε σχέση με μη μουσικούς.

Επίσης οι περιοχές του εγκεφάλου των μουσικών που σχετίζονται με το παίξιμο των οργάνων είναι διευρυμένες. Ετσι εκτείνονται και σε περιοχές που σχετίζονται με κινητικές και ακουστικές ικανότητες, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που αγγίζουν και τις περιοχές οι οποίες αφορούν την κατανόηση της ομιλίας.

Τα ευρήματα αυτά δεν είναι περίεργα: η μουσική και η ομιλία έχουν πολλά κοινά. Παραδείγματος χάριν αξιοποιούν τον τόνο και τη χρονικότητα προκειμένου να καταστήσουν σαφές ένα νόημα, ενώ και οι δύο απαιτούν ενεργοποίηση της μνήμης και της προσοχής, λένε οι ερευνητές.

Περισσότερες από μία μελέτες έχουν δείξει ότι οι εγκέφαλοι των παιδιών που μαθαίνουν μουσική εμφανίζουν μεγαλύτερη νευρωνική δραστηριότητα ως ανταπόκριση σε αλλαγές του τόνου κατά την ομιλία σε σχέση με άμουσα παιδιά.

Ετσι τα παιδιά που μαθαίνουν μουσική εμφανίζουν και ενισχυμένες γλωσσικές ικανότητες: είναι σε θέση να εντοπίσουν συναισθηματικές διαβαθμίσεις στην ομιλία καθώς επίσης και να αντιληφθούν καλύτερα αν μια πρόταση είναι καταφατική ή ερωτηματική.

Τέλος τα παιδιά που μαθαίνουν μουσική είναι ικανότερα να αντιλαμβάνονται το νόημα της ομιλίας μέσα σε ένα θορυβώδες περιβάλλον, ενώ αποδεικνύονται και καλύτεροι μαθητές ξένων γλωσσών.

Με άλλα λόγια, το συμπέρασμα των επιστημόνων είναι ότι τα οφέλη της μουσικής εκπαίδευσης δεν σταματούν μόνο στην ίδια τη μουσική αλλά ενισχύουν την πνευματική ανάπτυξη των παιδιών.

http://www.tovima.gr

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Γιατί η ενσυναίσθηση του πόνου των άλλων είναι εγκεφαλική λειτουργία







Το ότι οι άνθρωποι -αλλά και τα περισσότερα ανώτερα θηλαστικά- είναι ικανοί να αντιλαμβάνονται, να συναισθάνονται και να βιώνουν τα αισθήματα της χαράς ή του πόνου που αισθάνεται ένα τρίτο πρόσωπο είναι μια κοινότοπη διαπίστωση που επιβεβαιώνεται από την καθημερινή μας εμπειρία.

Λιγότερο κοινότοπη αποδεικνύεται η κατανόηση των νευροεγκεφαλικών μηχανισμών στις οποίες βασίζεται και των βιοψυχολογικών αναγκών που ικανοποιεί αυτή η σχεδόν μαγική ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε, και κυρίως να βιώνουμε σε πρώτο πρόσωπο, τις εσωτερικές και προσωπικές εμπειρίες των άλλων.

Αυτή η αδιαφανής και μέχρι πρόσφατα παρεξηγημένη βιολογική μας ικανότητα, η οποία περιγράφεται από τους ειδικούς ως «ενσυναίσθηση», αποτελεί πλέον αντικείμενο μελέτης των νευροεπιστημών. Χάρη σε αυτόν τον διεπιστημονικό τομέα έρευνας -που περιλαμβάνει τη νευρολογία, τη νευροβιολογία, τη νευροψυχολογία και κάποιες γνωσιακές επιστήμες- αρχίζουμε να κατανοούμε τις νευροφυσιολογικές προϋποθέσεις και τις ψυχοβιολογικές λειτουργίες του φαινομένου της ενσυναίσθησης.

Αν, όπως επιβεβαιώνουν οι πιο πρόσφατες έρευνες, η «ενσυναίσθηση», δηλαδή η μη συνειδητή και συνεπώς η μη λεκτική ικανότητά μας να αντιλαμβανόμαστε νοητικά τα προσωπικά βιώματα των συνανθρώπων μας, αποτελεί μία από τις βασικές προϋποθέσεις όχι μόνο της κοινωνικής μας ζωής, αλλά και της βιολογικής επιβίωσής μας ως κοινωνικών όντων, τότε θα πρέπει να βρίσκεται βαθιά ριζωμένη στην αρχιτεκτονική του εγκεφάλου μας: να είναι δηλαδή εγγεγραμμένη στα λειτουργικά νευρωνικά κυκλώματα της πολύπλοκης μηχανής του νου που βρίσκεται μέσα στο κρανίο μας.

Ολα τα ευγενή μας συναισθήματα -η συμπόνια, ο αλτρουισμός, ακόμη και ο έρωτας- εξαρτώνται από αυτή την ιδιαίτερα αναπτυγμένη ικανότητα του είδους μας για ενσυναίσθηση. Για παράδειγμα, η Μαρία, ένα συμπαθητικό κοριτσάκι τριών ετών, βρίσκεται στην παιδική χαρά και βλέπει τον Γιώργο, ένα άγνωστο συνομήλικο παιδάκι, να κλαίει σπαραχτικά επειδή έπεσε από την κούνια.

Η άμεση αντίδρασή της είναι να βάλει κι αυτή τα κλάματα και αμέσως μετά να του προσφέρει την αγαπημένη της κούκλα για να τον παρηγορήσει. Και θα ήταν μεγάλο σφάλμα να πιστέψει κανείς ότι τέτοιες εκδηλώσεις ενσυναίσθησης του πόνου των άλλων αφορούν μόνο τα νήπια. Πώς όμως θα μπορούσαμε να ορίσουμε αυτή την ευχέρεια των περισσότερων ανθρώπων να αναγνωρίζουν και να βιώνουν οι ίδιοι τις εμπειρίες και τα συναισθήματα των άλλων;

Οι σημερινοί νευροεπιστήμονες και οι εξελικτικοί ψυχολόγοι υιοθέτησαν την έννοια «empathy», η οποία ορθά αποδίδεται στα ελληνικά ως «ενσυναίσθηση» και όχι βέβαια ως «εμπάθεια» ή ως «συμπάθεια», έννοιες που έχουν εντελώς διαφορετική σημασία. Στην προσπάθειά μας να ορίσουμε αυτή τη μάλλον ασαφή και σκοτεινή έννοια ανατρέξαμε σε ένα σύγχρονο Λεξικό Ψυχολογίας.

Εκεί βρήκαμε τον ακόλουθο ορισμό: «Η ικανότητα ενός ατόμου να κατανοεί και να συμμερίζεται τα συναισθήματα, τις σκέψεις, και τις ανησυχίες ενός άλλου ανθρώπου "σαν να" ήταν αυτός ο άλλος, διατηρώντας όμως την ακεραιότητά του» (βλ. Λεξικό Ψυχολογίας, εκδ. Τόπος, 2008).

Μολονότι, σχετικά ακριβής, αυτός ο ορισμός περιορίζει την ενσυναίσθηση σε ένα τυπικά ανθρώπινο ψυχολογικό φαινόμενο, παραβλέποντας το γεγονός ότι έχει συχνά διαπιστωθεί σε όλα τα ανώτερα θηλαστικά· και επιπλέον παραλείπει κάθε αναφορά στο πώς αυτή η νοητική λειτουργία αναδύεται πάντα μέσα από συγκεκριμένους νευροψυχολογικούς μηχανισμούς.

Τα μολυσματικά συναισθήματα

Για να κατανοήσουμε πώς η σύγχρονη νευροεπιστήμη επιχειρεί να εξηγήσει αυτό το αινιγματικό βιο-ψυχολογικό φαινόμενο, θα παρουσιάσουμε πολύ συνοπτικά την άποψη της Frederique de Vignemont, διακεκριμένης γνωσιακής νευροψυχολόγου, η οποία έχει από καιρό επικεντρώσει τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα στη μελέτη των μηχανισμών της ανθρώπινης ενσυναίσθησης του πόνου.

Οπως συστηματικά υπογραμμίζει σε πρόσφατα δημοσιευμένα κείμενά της, το συναίσθημα του πόνου είναι διττής φύσεως: πρόκειται για μια εμπειρία αισθητηριακή και ταυτόχρονα συναισθηματική. Σε ένα τυπικά νευρολογικό-αισθητηριακό επίπεδο ανάλυσης οι άνθρωποι αισθάνονται την ένταση του πόνου σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο του σώματός τους. Σχεδόν παράλληλα, σε ένα συναισθηματικό - ψυχολογικό επίπεδο ανάλυσης, ο πόνος βιώνεται ως δυσάρεστο συναίσθημα. Συνεπώς, ό,τι οι ειδικοί περιγράφουν ως η «μήτρα του πόνου» περικλείει, από νευροφυσιολογικής απόψεως, δύο διακριτά εγκεφαλικά δίκτυα που ενεργοποιούνται παράλληλα όταν πονάμε: ένα αισθητηριακό και ένα συναισθηματικό.

Τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον εγκέφαλό μας όταν βλέπουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο να σφαδάζει από τον πόνο ή ένα παιδάκι να κλαίει απαρηγόρητο; Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι όχι απλώς αντιλαμβανόμαστε και επεξεργαζόμαστε συνειδητά τον πόνο τους, αλλά, ώς έναν βαθμό, βιώνουμε προσωπικά τον πόνο τους. Πώς όμως είναι δυνατόν να βιώνουμε ή να μοιραζόμαστε το συναίσθημα ενός άλλου προσώπου;

Η νευροεπιστήμη άρχισε να λύνει το αίνιγμα της ενσυναίσθησης

Μόνο τα τελευταία χρόνια, χάρη στην εντυπωσιακή πρόοδο των νευροεπιστημών, αρχίζουμε να κατανοούμε τους εγκεφαλικούς μηχανισμούς που επιτρέπουν την ανάδυση αυτών των αξιοπερίεργων «ψυχολογικών» μας ικανοτήτων.

Για παράδειγμα, από τις πρωτοποριακές έρευνες πάνω στους «νευρώνες - καθρέπτες» προκύπτει ότι η θέα και μόνο του πόνου των άλλων ενεργοποιεί αυτά τα νευρωνικά κυκλώματα που μας επιτρέπουν να βιώνουμε τις συναισθηματικές συνέπειες του πόνου των άλλων μολονότι δεν ασκούνται πάνω στο σώμα μας τα «πραγματικά» αίτια του πόνου.

Χάρη σε πιο πρόσφατες νευροψυχολογικές αναλύσεις των αισθημάτων του πόνου, μεταξύ των οποίων και οι μελέτες της Frederique de Vignemont, αποσαφηνίστηκαν οι διαφορές μεταξύ της ενσυναίσθησης, της συμπάθειας και της μολυσματικής δράσης των αλγογόνων αισθημάτων. Για παράδειγμα, μόλις ο Κωστάκης εμβολιάζεται στην παιδική κλινική, αρχίζει να κλαίει.

Η νοσοκόμα που του κάνει την ένεση νιώθει συμπάθεια, δηλαδή κατανοεί τι αισθάνεται το παιδί, αλλά δεν βιώνει τα αισθήματά του, διαφορετικά θα της ήταν αδύνατον να κάνει καλά τη δουλειά της! Ενώ η μητέρα του παιδιού βιώνει προσωπικά τον πόνο του Κωστάκη, χάρη στη σχέση ενσυναίσθησης που υπάρχει ανάμεσά τους. Αντίθετα, η Μαρία, η μεγαλύτερη αδελφή του παιδιού, στο θέαμα του αδελφού της που κλαίει σπαραχτικά, παγώνει λες και υποβάλλουν την ίδια σε εμβολιασμό. Σε αυτή την περίπτωση, πρόκειται για τη μολυσματική δράση του πόνου: πρόκειται για μια εγωκεντρική και σχεδόν αυτιστική αντίδραση στον πόνο των άλλων.

Ενώ η ενσυναίσθηση και η συμπάθεια αποτελούν ένα άνοιγμα στα συναισθήματα των άλλων, η μολυσματική δράση του πόνου είναι εσωστρεφής· αφού ως ψυχολογική αντίδραση επικεντρωνόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό όταν βρισκόμαστε απέναντι στον πόνο ενός τρίτου προσώπου.

http://www.enet.gr

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Το κάπνισμα «κρύβεται» στα γονίδια





ΛΟΝΔΙΝΟ Oταν ορισμένοι καπνιστές αναφέρουν ότι βρίσκουν πολύ δύσκολο να αποχωριστούν τη βλαβερή τους συνήθεια δεν έχουν άδικο αφού, όπως δείχνουν νέα επιστημονικά στοιχεία, η «δίψα» τους για τσιγάρο κρύβεται ως έναν βαθμό στα γονίδιά τους.

Αυτό προκύπτει από τα ευρήματα τριών διαφορετικών μελετών οι οποίες δημοσιεύτηκαν στη διαδικτυακή έκδοση της επιστημονικής επιθεώρησης «Νature Genetics». Σύμφωνα με την πρώτη μελέτη, η οποία διεξήχθη από ειδικούς του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας, εντοπίστηκαν τρεις περιοχές του γενετικού κώδικα οι οποίες συνδέονται με τον αριθμό των τσιγάρων που καπνίζει ένα άτομο ημερησίως.

«Μια από αυτές τις περιοχές σχετίζεται με την έναρξη του καπνίσματος, ενώ μια άλλη γονιδιακή παραλλαγή συνδέεται με τη διακοπή του καπνίσματος» ανέφερε η Ελενα Φούρμπεργκ, μια από τους κύριους συγγραφείς της μελέτης και προσέθεσε: «Οι γενετικές παραλλαγές που ανιχνεύθηκαν στο χρωμόσωμα 15 και οι οποίες συνδέονται με το “βαρύ” κάπνισμα βρίσκονται σε μια περιοχή του γονιδιώματος όπου εντοπίζονται υποδοχείς της νικοτίνης, τους οποίους προηγούμενες μελέτες έχουν συνδέσει με την εξάρτηση από τη νικοτίνη και τον καρκίνο του πνεύμονος». Τα ευρήματα αυτά προέκυψαν μετά τη φαινοτυπική ανάλυση 74.053 ατόμων.

Σύμφωνα με την ερευνήτρια, θα παρέλθει αρκετά μεγάλο διάστημα προτού τα ευρήματα μεταφερθούν στην κλινική πράξη. Ωστόσο ελπίζεται ότι μελλοντικά οι επιστήμονες θα μπορούν μέσω του εντοπισμού αυτών των γονιδιακών παραλλαγών να προβλέπουν την επίδραση διαφορετικών μεθόδων διακοπής του καπνίσματος στο κάθε άτομο ανάλογα με το γενετικό «προφίλ» του.

Στο πλαίσιο της δεύτερης μελέτης, η οποία ανήκει σε ειδικούς του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, οι επιστήμονες «σάρωσαν» το γονιδίωμα περισσότερων από 40.000

ατόμων και ανακάλυψαν μια ομάδα γονιδίων στο χρωμόσωμα 15q25 η οποία συνδέεται με τον αριθμό των τσιγάρων που καπνίζει ένα άτομο ημερησίως.

Γονίδια που εμπλέκονται στο πόσο «βαρύς» καπνιστής είναι κάποιος εντόπισαν και ειδικοί από την Ισλανδία. Με χρήση στοιχείων που αφορούσαν περισσότερους από 70.000 καπνιστές ερευνητές της εταιρείας deCΟDΕ genetics με έδρα το Ρέικιαβικ επιβεβαίωσαν ότι γονίδια που βρίσκονται στο χρωμόσωμα 15 συνδέονται με τη χρήση καπνού.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν επίσης δύο γονίδια, τα CΥΡ2Α6 και CΥΡ2Β6 τα οποία εμπλέκονται στον μεταβολισμό της νικοτίνης και δύο άλλα γονίδια, τα CΗRΝΒ3 και CΗRΝΑ6, τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο ο οργανισμός επεξεργάζεται τη νικοτίνη. Ορισμένα από αυτά τα γονίδια συνδέονται με την προδιάθεση για καρκίνο του πνεύμονος, σημειώνουν οι ερευνητές.

http://www.tovima.gr

Αντικαρκινικά... αντικαταθλιπτικά




ΛΟΝΔΙΝΟ Κοινά αντικαταθλιπτικά όπως το Ρrozac (Ladose στην Ευρώπη) μπορούν να αποτελέσουν «όπλα» στη μάχη ενάντια στον καρκίνο, σύμφωνα με βρετανούς ερευνητές. Ειδικοί από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ ανακάλυψαν ότι τα αντικαταθλιπτικά σκευάσματα μπορούν να καταστείλουν την ανάπτυξη καρκινικών όγκων ως και κατά 90%. Το γεγονός αυτό μαρτυρεί ότι θα μπορούσαν να αυξήσουν την αποτελεσματικότητα των υπαρχόντων αντικαρκινικών φαρμάκων.


Παράλληλα, με δεδομένο ότι τέτοιου είδους αντικαταθλιπτικές θεραπείες έχουν ήδη δοκιμαστεί και αποδείξει την ασφάλειά τους, εκτιμάται ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ενάντια στον καρκίνο σχετικώς γρήγορα.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν, όπως αναφέρουν στο επιστημονικό περιοδικό «Leukaemia Research», ότι το δραστικό συστατικό του Ρrozac, η φλουοξετίνη, μπορεί να οδηγήσει καρκινικά κύτταρα σε απόπτωση (φυσικός κυτταρικός θάνατος).

Περαιτέρω μελέτες σε καρκινικό ιστό- αίμα με λευχαιμία- έδειξαν ότι η ουσία συρρίκνωσε την ανάπτυξη των όγκων ως και κατά 90%. Και ένα δεύτερο αντικαταθλιπτικό φάρμακο, η χλωμιπραμίνη, έδειξε να είναι αποτελεσματικό ενάντια σε καρκινικά κύτταρα σε ό,τι αφορούσε τόσο τη λευχαιμία όσο και το λέμφωμα.

Με βάση αυτά τα αποτελέσματα οι ερευνητές πιστεύουν ότι αντίστοιχη θα είναι η δράση των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων και στους ασθενείς με καρκίνο, όταν γίνουν κλινικές δοκιμές.

http://www.tovima.gr

Συστατικά του καφέ και του τσιγάρου προλαμβάνουν την Πάρκινσον





ΛΟΝΔΙΝΟ O καφές χωρίς καφεΐνη, αλλά και τα τσιγάρα χωρίς νικοτίνη μπορούν να αποτελέσουν προληπτική θεραπεία ενάντια στη νόσο του Πάρκινσον, σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ. Εως σήμερα επιδημιολογικές μελέτες είχαν δείξει ότι άτομα που καταναλώνουν καφέ ή καπνίζουν έχουν λιγότερες πιθανότητες εμφάνισης Πάρκινσον από όσους απέχουν τόσο από την καφεΐνη όσο και από το τσιγάρο. Τα νέα στοιχεία όμως των αμερικανών ερευνητών αποδεικνύουν ότι άλλες ουσίες του καφέ αλλά και του καπνού δρουν προστατευτικά ενάντια στη νόσο, και όχι η νικοτίνη ή η καφεΐνη.

Οι επιστήμονες μελέτησαν μύγες δροσόφιλες οι οποίες έφεραν μεταλλάξεις που οδηγούν σε καταστροφή των νευρώνων που παράγουν τον νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουν χαρακτηριστικά συμπτώματα Πάρκινσον. Σημειώνεται ότι οι μεταλλάξεις που εμφάνιζαν οι δροσόφιλες συνδέονται με κληρονομικές μορφές της νόσου και στον άνθρωπο.

Οι ερευνητές χώρισαν τις μύγες σε ομάδες: σε ορισμένες εξ αυτών έδωσαν τροφή εμπλουτισμένη με αληθινό καφέ, ενώ σε άλλες τροφή με καφέ χωρίς καφεΐνη· σε κάποιες έδωσαν τροφή με καπνό, ενώ σε άλλες τροφή με καπνό χωρίς νικοτίνη.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες οι νευρώνες που είναι υπεύθυνοι για την παραγωγή ντοπαμίνης πεθαίνουν γρήγορα στις μεταλλαγμένες μύγες. Ωστόσο σε όλες τις μύγες της μελέτης η εμπλουτισμένη τροφή χάρισε διατήρηση στη ζωή των νευρώνων ώσπου τα έντομα έφθασαν στην ηλικία των 20 ημερών. Αυτό φάνηκε να ισχύει είτε η τροφή περιείχε καφεΐνη και νικοτίνη είτε όχι.

Περαιτέρω πειράματα έδειξαν ότι ένα συστατικό που περιέχεται τόσο στον καφέ με καφεΐνη όσο και στον ντεκαφεϊνέ, η καφεστόλη, προσφέρει ως ένα βαθμό νευροπροστατευτική δράση. Η καφεστόλη ενεργοποιεί την πρωτεΐνη Νrf2. Πειράματα έδειξαν ότι το μπλοκάρισμα της συγκεκριμένης πρωτεΐνης μειώνει την προστατευτική επίδραση του καφέ στους νευρώνες της ντοπαμίνης.

http://www.tovima.gr

Καυτερή πιπεριά VS χρόνιου πόνου



Αμερικανοί ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι καυτερές πιπεριές μπορούν να βοηθήσουν στη δημιουργία ενός νέους είδους αναλγητικού, που πιστεύουν ότι για πρώτη φορά θα μπορεί να σταματήσει τον πόνο στην πηγή προέλευσής του. Οι επιστήμονες βρήκαν στο ανθρώπινο σώμα, στα σημεία του πόνου, μια ουσία παρόμοια με την καψικίνη ή καψαϊσίνη, η οποία είναι αυτή που κάνει τόσο καυτές τις κόκκινες πιπεριές.

Το μπλοκάρισμα αυτής της ουσίας στον ανθρώπινο οργανισμό μπορεί να σταματήσει τον χρόνιο πόνο. Η έρευνα, υπό τον δρα Κένεθ Χάργκριβς της Οδοντοϊατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Τέξας, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό κλινικών ερευνών «Journal of Clinical Investigation», σύμφωνα με το BBC και το πρακτορείο Ρόιτερ.

Η καψικίνη είναι το κύριο συστατικό στις καυτές πιπεριές που προκαλεί την αίσθηση του καψίματος στη γλώσσα, κάτι που το πετυχαίνει, καθώς η ουσία αυτή εισέρχεται σε υποδοχείς που βρίσκονται στα κύτταρα του σώματός μας. Κατά παρόμοιο τρόπο, όταν το σώμα τραυματίζεται, απελευθερώνει ουσίες τύπου καψικίνης -ειδικά λιπαρά οξέα (ΟLAM)- και αυτά, μέσω ανάλογων υποδοχέων, προκαλούν πόνο, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Οι υποδοχείς αυτοί στο σώμα μας αποτελούν μια μοριακή «δίοδο» για την ενεργοποίηση των νευρικών κυττάρων που αισθάνονται και μεταφέρουν τον πόνο.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι υποδοχείς καψικίνης ουσιαστικά αποτελούν την «κλειδαριά» που «ξεκλειδώνει» την «πόρτα» του πόνου στους νευρώνες.

Το επόμενο βήμα θα είναι να επιδιωχθεί το μπλοκάρισμα αυτών των νέων «οδών» μεταφοράς της αίσθησης του πόνου. Πειράματα που έχουν ήδη γίνει σε ποντίκια στο εργαστήριο, έδειξαν ότι η αφαίρεση ενός γονιδίου που σχετίζεται με αυτούς τους κυτταρικούς υποδοχείς, αφαιρεί και την ευαισθησία του σώματος στην καψικίνη. Οι ερευνητές ξεκινούν την προσπάθεια να δημιουργήσουν φάρμακα που θα κάνουν κάτι παρόμοιο.

Σύμφωνα με τον Χάργκριβς, «πρόκειται για μια σημαντική πρόοδο στην κατανόηση των μηχανισμών του πόνου και στην πιο αποτελεσματική καταπολέμησή του. Ανακαλύψαμε μια οικογένεια από ενδογενή μόρια τύπου-καψικίνης, τα οποία απελευθερώνονται με φυσικό τρόπο στη διάρκεια ενός τραυματισμού και τώρα ξέρουμε πώς να μπλοκάρουμε αυτούς τους μηχανισμούς με μια νέα κατηγορία μη εθιστικών φαρμάκων».

Τελικά, οι ερευνητές προσδοκούν ότι τα νέα φάρμακα θα μπορούν να αντιμετωπίζουν διαφορετικές μορφές χρόνιου πόνου όπως του καρκίνου και των φλεγμονωδών παθήσεων όπως η αρθρίτιδα.

Τα περισσότερα σημερινά αναλγητικά δεν θεραπεύουν τον πόνο στην πηγή του, ενώ επιπλέον είναι εθιστικά και με δυνητικά επικίνδυνες παρενέργειες. Η ασπιρίνη π.χ. μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρα αιμορραγία, οι αναστολείς COX-2 μερικές φορές μπορεί να επιφέρουν καρδιακά προβλήματα, η παρακεταμόλη μπορεί να βλάψει το συκώτι κ.α.

http://www.tovima.gr